در حدود سال 1918 گروهی تحت عنوان والوری بلاستیسمی به گرد دکریکو- نقاش متافیزیک- جمع شدند. افراد این گروه از همان اعضای نقاشی متافیزیکی، که دکریکو هسته ی مرکزی آن بود تشکیل یافته بود و فقط تفاوت آنها به خاطر اهمیت دادن ویژه آنان به ارزشهای آکادمیک و سنتی هنر ایتالیا بود فعالیت این گروه که تنها تا سال 1912 پایدار ماند، بدون سازماندهی خاص بود. و می توان گفت آنها به خاطر گردآمدن در اطراف تشکیلات مجله ی بروگلیو به این نام خوانده شدند. دوپیسیس، موراندی، کارا، ساوینیو، اعضای این گروه به همراه دکریکو و بروگلیو با انرژی فراوان و تا حدی ژرف نگری و مطالعه به همراه بلند پروازی و جاه طلبی های دور و دراز این هنرمندان، در خصوص زیبایی شناختی تحرک لازم را به گروه بخشید. تشکیل گروه والوری بلاستیسمی، انعکاس خوبی در آلمان یافت، به طوری که بخشی از گروه هنرمندان آن کشور نسبت به آن اقبال نشان دادند. ولی هنرمندان سورئالیست فرانسه واکنش خشونت آمیزی نسبت به دکریکو از خود نشان داده و او را به خیانت متهم کردند. این گروه پس از یک دوره فعالیت کوتاه- تقریبا سه ساله- از هم گسسته شد بدون آنکه مانیفست مشخص از خود ارائه دهند. اما به فاصله ی کوتاهی در 1922 نهضت دیگری شکل گرفت که بعدا «درستتوی» خوانده شد.

هنر مدرن- بررسی و تحلیل هنر معاصر جهان (مرتضی گودرزی دیباج)